1. Pierwsza część zabiegu to tzw. mikropalpacyjne poszukiwanie, pozwalające odnaleźć przyczynę obserwowanych zakłóceń– ten etap nazwano odkrywaniem blizny patogennej.
2. Druga część polega na poszukiwaniu symptomów, które są związane z tą blizną. W tym czasie, terapeuta pozostawia jedną rękę w miejscu objawów chorobowych (na bliźnie patogennej), a drugą ręką poszukuje zaburzonej partii tkanek - tzw. piętra - będącej konsekwencją powstałej blizny. Po znalezieniu piętra, terapeuta określa tkankę, jaka została na tym poziomie uszkodzona. To pozwala na zlokalizowanie symptomów w ciele - objawiających się oporem, wyczuwalnym między zaburzoną tkanką na danym piętrze a uszkodzonym organem.
Możliwe jest określenie orientacyjnej daty urazu zapisanego w ciele Pacjenta. Chociaż ten fenomen nie został jeszcze do końca naukowo wyjaśniony, datowanie urazu jest ciekawą formą zbierania informacji, pozwalającą Pacjentowi lepiej określić początek zaburzeń w jego organizmie. Zrozumienie przeszłych przyczyn obecnego bólu jest również formą prewencji przed chorobą.
3. Po zidentyfikowaniu, blizna jest stymulowana co prawie natychmiast uruchamia procesy samoleczenia. Jest to forma bezpośredniego dialogu z pamięcią tkankową Pacjenta, dokonywanego również drogą palpacyjną. Mechanizm samoleczenia uruchamia się tak samo dobrze u dorosłych, dzieci jak i zwierząt.
Po terapii
Terapeuta odnajduje i „przypomina” ciału ważne urazy, związane ze zgłaszanymi dolegliwościami, które nie były usunięte we właściwym czasie przez organizm. Organizm zaczyna je usuwać. W związku z tym, w czasie 48 godzin po zabiegu Pacjent może czuć się zmęczony. W ciągu tych 2 dni mogą się ujawnić lub nasilić dolegliwości oraz emocje związane z blizną patogenną. W celu ułatwienia ich eliminacji, zalecane jest niepodejmowanie w tym czasie zbytecznych wysiłków oraz picie dużych ilości wody mineralnej.
Ilość koniecznych terapii
W przypadku kiedy pierwsza terapia nie przyniosła w pełni oczekiwanych efektów, Pacjent może wziąć pod uwagę poddanie się drugiej terapii. Optymalny czas - kilka tygodni po pierwszej lub w terminie krótszym, jeśli dolegliwości mają charakter ostry. Trzy wizyty związane ze zgłaszanym problemem - symptomem to maksymalna ilość zabiegów jakiej Pacjent może się poddać. Potem, w przypadku braku odczuwalnych efektów, Pacjent powinien skorzystać z innych rodzajów terapii. W takich przypadkach można przypuszczać, że dotychczasowa terapia nie dotarła do przyczyny problemu albo zmiany w organizmie doszły do stadium nieodwracalnego tą metodą.
Dwa lub trzy zabiegi w roku mogą być brane pod uwagę w celach prewencyjnych.
Niektóre choroby ewoluujące mogą wymagać regularnych terapii.
