Masaż Aromaterapeutyczny łączy znany od dawna w psychologii i fizjologii wpływ zapachu na stan psychiczny i fizyczny człowieka ( aromaterapia) z uzdrawiającymi własnościami olejków eterycznych – hormonów roślin.

Historia od czasów najdawniejszych pokazuje, że ludzie używali olejków eterycznych do wielu różnych celów, wśród których działanie terapeutyczne było najważniejsze. Masaż Aromaterapeutyczny oferowany w Akademii jest połączeniem masażu klasycznego z leczniczym działaniem olejków aromatycznych. Wykonywane są ręką specjalisty. Do Masażu Aromaterapeutycznego wykorzystywanych jest około 40 rodzajów olejków.

Na podstawie wieloletniego doświadczenia i posiadanej profesjonalnej wiedzy (licencja aromaterapeutyczna), skład olejków zostaje dobierany indywidualnie dla każdego Klienta. Dzieje się to po zapoznaniu się ze stanem emocjonalnym, posiadanymi schorzeniami oraz zgłaszanymi przez Klienta potrzebami.

W trakcie zabiegu wykorzystywane są jedynie olejki firmy Pollena Aroma – dr Beta, najstarszego producenta olejków na rynku polskim. Jakość olejków dr Beta jest kontrolowana przez międzynarodowe organizacje aromaterapeutyczne.

Polecamy stronę: www.polenaaroma.pl

Aromaterapia jest metodą medycyny naturalnej i kosmetyki, w której stosuje się naturalne olejki eteryczne z roślin, wprowadzane do organizmu przez drogi oddechowe (wąchanie, wdychanie, inhalacje) lub przez skórę (masaż, kąpiel, kompres, kosmetyk). Oddziaływanie olejków na psychikę i ciało jest wielostronną formą terapii wieloskładnikowych mieszanek. Składają się one z biologicznie czynnych związków chemicznych.

Biblia - Stary i Nowy Testament zawierają liczne przykłady korzystania z olejków.

Medycyna klasyczna jeszcze na początku XX wieku używała olejku rozmarynowego do dezynfekcji szpitali.

Uwaga na stosowanie tanich olejków, sprzedawanych w ujednoliconej cenie (naturalne substancje maja różne ceny, gdyż różna jest trudność ich pozyskiwania). Są mieszaniną sztucznych związków chemicznych, które wprowadzone do organizmu drogą inhalacji lub poprzez skórę mogą być niebezpieczne dla zdrowia.

1. Pierwsza część zabiegu to tzw. mikropalpacyjne poszukiwanie, pozwalające odnaleźć przyczynę obserwowanych zakłóceń– ten etap nazwano odkrywaniem blizny patogennej.

2. Druga część polega na poszukiwaniu symptomów, które są związane z tą blizną. W tym czasie, terapeuta pozostawia jedną rękę w miejscu objawów chorobowych (na bliźnie patogennej), a drugą ręką poszukuje zaburzonej partii tkanek - tzw. piętra - będącej konsekwencją powstałej blizny. Po znalezieniu piętra, terapeuta określa tkankę, jaka została na tym poziomie uszkodzona. To pozwala na zlokalizowanie symptomów w ciele - objawiających się oporem, wyczuwalnym między zaburzoną tkanką na danym piętrze a uszkodzonym organem.

Możliwe jest określenie orientacyjnej daty urazu zapisanego w ciele Pacjenta. Chociaż ten fenomen nie został jeszcze do końca naukowo wyjaśniony, datowanie urazu jest ciekawą formą zbierania informacji, pozwalającą Pacjentowi lepiej określić początek zaburzeń w jego organizmie. Zrozumienie przeszłych przyczyn obecnego bólu jest również formą prewencji przed chorobą.

3. Po zidentyfikowaniu, blizna jest stymulowana co prawie natychmiast uruchamia procesy samoleczenia. Jest to forma bezpośredniego dialogu z pamięcią tkankową Pacjenta, dokonywanego również drogą palpacyjną. Mechanizm samoleczenia uruchamia się tak samo dobrze u dorosłych, dzieci jak i zwierząt.

Po terapii

Terapeuta odnajduje i „przypomina” ciału ważne urazy, związane ze zgłaszanymi dolegliwościami, które nie były usunięte we właściwym czasie przez organizm. Organizm zaczyna je usuwać. W związku z tym, w czasie 48 godzin po zabiegu Pacjent może czuć się zmęczony. W ciągu tych 2 dni mogą się ujawnić lub nasilić dolegliwości oraz emocje związane z blizną patogenną. W celu ułatwienia ich eliminacji, zalecane jest niepodejmowanie w tym czasie zbytecznych wysiłków oraz picie dużych ilości wody mineralnej.

Ilość koniecznych terapii

W przypadku kiedy pierwsza terapia nie przyniosła w pełni oczekiwanych efektów, Pacjent może wziąć pod uwagę poddanie się drugiej terapii. Optymalny czas - kilka tygodni po pierwszej lub w terminie krótszym, jeśli dolegliwości mają charakter ostry. Trzy wizyty związane ze zgłaszanym problemem - symptomem to maksymalna ilość zabiegów jakiej Pacjent może się poddać. Potem, w przypadku braku odczuwalnych efektów, Pacjent powinien skorzystać z innych rodzajów terapii. W takich przypadkach można przypuszczać, że dotychczasowa terapia nie dotarła do przyczyny problemu albo zmiany w organizmie doszły do stadium nieodwracalnego tą metodą. Dwa lub trzy zabiegi w roku mogą być brane pod uwagę w celach prewencyjnych. Niektóre choroby ewoluujące mogą wymagać regularnych terapii.