|
Program ten to konsekwencja prawie 40 lat doświadczeń i obserwacji autorów oraz ponad 5000 terapeutów we Francji i wielu krajach świata.
Początki techniki bazują na obserwacjach mikroruchów kości czaszki – Shuterland oraz medycynie krzyżowo czaszkowej – Uplanger. Daniel Grosjean i Patrice Benini oparli się na embriologii, filogenezie i naturalnych zdolnościach samoleczenia organizmu. Embriologia przyczyniła się do powstania nowatorskiego podziału mięśni ciała, map diagnostyki dysfunkcji mięśniowych na powierzchni skóry, usystematyzowania pierwotnych rytmów życiowych tkanek. Filogeneza oraz ewolucja układu nerwowego dały podstawy filozofii terapeutycznej pozwalającej na diagnostykę podstawowych rodzajów traum fizycznych oraz traum emocjonalnych, zaburzających funkcjonowanie organizmu.
Całość tworzy zwartą i prostą terapię, pozwalającą z jednej strony szybko i skutecznie leczyć dysfunkcje mięśni i narządów ruchu a z drugiej w wyniku uruchomienia procesów samoleczenia polepszyć funkcjonowanie organów wewnętrznych, łagodzić objawy różnego rodzaju stanów chorobowych, przynosić poprawę stanu fizycznego, jak i psychicznego.
Ta metoda terapeutyczna jest nowatorska, ale, jak wykazały liczne badania i praktyka, cieszy się ona rosnącym zainteresowaniem terapeutów jak i pacjentów. Doświadczenia prowadzącego kurs, zebrane podczas praktyki we Francji i Szwajcarii oraz obserwacji w szpitalach na terenie Polski, potwierdzają zalety tej metody.
Wieloletnie obserwacje kursantów wykazały, że każda osoba zainteresowana nauką mikrokinezyterapii jest w stanie bez problemu przyswoić sobie techniki mikropalpacji.
Program podstawowy składa się z pięciu modułów, z których każdy trwa dwa dni, a więc 16 godzin. Każdy z modułów obejmuje część teoretyczną a następnie zajęcia praktyczne.
Moduł A obejmuje 18 godzin zajęć teoretycznych i praktycznych.
W programie:
- Podstawowe pojęcia i definicja Mikrokinezyterapii.
- Embriologia - rozwój i budowa zarodka, listki zarodkowe - ektoderma, mezoderma (przyosiowa, boczna, pośrednia) i endoderma.
- Pojęcie rytmów życiowych.
- Zasady mikropalpacji: postawa ciała, techniki pracy dłońmi.
- Dwa podstawowe typy urazów mięśniowych: pourazowe i „nerwowe” i sposoby ich leczenia.
- Podział mięśni mezodermy przyosiowej (osiowe, przyosiowe, podłużne), pochodzących embriolologicznie z szyjnego, piersiowego, lędźwiowego i ogonowego odcinka kręgosłupa.
- Diagnostyczne strefy skórne - mapy ciała mięśni pochodzących z mezodermy przyosiowej, występujące na tułowiu i kończynach dolnych.
- Patologie w/w mięśni.
- W części praktycznej: leczenie bolesności i sztywności pourazowej w/w mięśni, mające bezpośredni i pośredni wpływ na kondycję kręgosłupa oraz miednicy.
Moduł B obejmuje 18 godzin zajęć teoretycznych i praktycznych.
W programie:
- Budowa czaszki, przyporządkowanie kości czaszki do trzech kręgów czaszkowych.
- Mięśnie głowy pochodzące z mezodermy przyosiowej. Diagnostyka urazów i leczenie.
- Budowa i rozwój mezodermy bocznej: somatopleura i splanchnopleura.
- Podział i budowa 12 grup mięśniowych (dróg) przypisanych do poszczególnych kręgów kręgosłupa piersiowego i trzech grup mięśniowych przypisanych do odcinka lędźwiowego.
- Przyporządkowanie narządów wewnętrznych do określonych grup mięśniowych (dróg).
- Diagnostyka stanu mięśni prążkowanych tułowia i kończyn oraz mięśni gładkich narządów wewnętrznych.
- Patologie grup mięśniowych i narządów wewnętrznych.
- W części praktycznej: leczenie w/w mięśni, mających bezpośredni wpływ na poprawę funkcjonowania narządów wewnętrznych oraz rozluźniania stawów obwodowych.
Moduł C obejmuje 18 godzin zajęć teoretycznych i praktycznych
W programie:
- „Łuki skrzelowe” czyli grupy mięśniowe (drogi) głowy wraz z odpowiadającymi narządami wewnętrznymi (gruczołami wydzielania wewnętrznego), pochodzące z mezodermy bocznej. Diagnostyka i leczenie.
- Układ moczowo – płciowy pochodzący z mezodermy pośredniej. Rozwój embriologiczny, podział na grupy. Połączenia powięziowe narządów układu moczowo – płciowego z kośćmi i kręgosłupem. Diagnostyka i leczenie.
- Embriologiczny rozwój układu nerwowego. Budowa i rozwój ektodermy.
- „Uraz nerwowy” - definicja, budowa nerwu. Przyczyny zakłócenie przesyłu impulsów nerwowych oraz wynikające z tego patologie.
- Nauka badania palpacyjnego „urazów nerwowych” na poziomie naskórka.
- Ewolucja rozwoju układu nerwowego na poziomie: robaków, bezkręgowców, kręgowców, układu przywspółczulnego, układu współczulnego, kory dawnej, kory starej, kory nowej, ich odpowiedniki w układzie nerwowym człowieka.
- Diagnostyczne mapy poszczególnych etapów rozwoju układu nerwowego na poziomie naskórka.
- W części praktycznej: techniki diagnostyki i leczenia „urazów nerwowych” mięśni prążkowanych oraz mięśniówki gładkiej narządów wewnętrznych.
Moduł PA1 obejmuje 18 godzin zajęć teoretycznych i praktycznych.
W programie:
- Embriologia, rozwój i budowa endodermy.
- Definicja „blizny patogennej”
- Formy i rodzaje mikropalpacji.
- Metody diagnostyki błon śluzowych narządów wewnętrznych.
- Diagnostyka urazów powstałych na skutek działania zewnętrznych czynników agresyjnych: toksyny, związki chemiczne, wirusy, bakterie, wibracje, obstrukcje.
- Techniki leczenia urazów powstałych pod wpływem w/w czynników.
- Pojęcie Ciała Pierwotnego od I do IV, strefy diagnostyczne.
- Podział urazów w zależności od czasu oddziaływania czynnika agresywnego - „szybkie” i „wolne”
- Pojęcia stadiów rozwoju i cykli rozwoju
Moduł PA2 obejmuje 18 godzin zajęć teoretycznych i praktycznych.
W programie:
- Embriologia, implantacja zarodka, powstawanie i budowa błon płodowych.
- Techniki badania palpacyjnego.
- Powstawanie, diagnostyka i leczenie „blizn patogennych” powstałych pod wpływem czynników emocjonalnych.
- Klasyfikacja „ran emocjonalnych”, ich diagnostyka i korekcja „śladów” zapisanych w pamięci ciała na poziome różnorodnych tkanek.
- Wpływ różnego rodzaju rodzajów traum emocjonalnych na powstawanie zaburzeń narządów wewnętrznych i dysfunkcji mięśniowych oraz sposoby ich leczenia
Egzamin praktyczny
Są dwa stopnie egzaminu, pierwszy jako podsumowanie modułów A, B i C i drugi jako podsumowanie modułów P1 i P2. Egzamin poprzedzony jest podsumowaniem przerobionego materiału. Po zdanym egzaminie zostaje wydany Certyfikat Centrum Kształcenia Mikrokinezyterapii z siedzibą w Point a Mousson we Francji. Certyfikat jest dokumentem potwierdzającym znajomość teorii i praktyki na odpowiednim poziomie. Nazwisko terapeuty wraz z numerem Certyfikatu zostaje umieszczone na międzynarodowej liście Mikrokinezyterapeutów.
Cena każdego modułu to 700 zł.
Podręczniki:
„ Tom I” zawierający materiał modułu A i B - 60 zł
„Tom II” zawierający materiał modułu C - 45 zł
„Mikropalpacja, podstawa Mikrokinezyterapii” – 35 zł
1. Pierwsza część zabiegu to tzw. mikropalpacyjne poszukiwanie, pozwalające odnaleźć przyczynę obserwowanych zakłóceń– ten etap nazwano odkrywaniem blizny patogennej.
2. Druga część polega na poszukiwaniu symptomów, które są związane z tą blizną. W tym czasie, terapeuta pozostawia jedną rękę w miejscu objawów chorobowych (na bliźnie patogennej), a drugą ręką poszukuje zaburzonej partii tkanek - tzw. piętra - będącej konsekwencją powstałej blizny. Po znalezieniu piętra, terapeuta określa tkankę, jaka została na tym poziomie uszkodzona. To pozwala na zlokalizowanie symptomów w ciele - objawiających się oporem, wyczuwalnym między zaburzoną tkanką na danym piętrze a uszkodzonym organem.
Możliwe jest określenie orientacyjnej daty urazu zapisanego w ciele Pacjenta. Chociaż ten fenomen nie został jeszcze do końca naukowo wyjaśniony, datowanie urazu jest ciekawą formą zbierania informacji, pozwalającą Pacjentowi lepiej określić początek zaburzeń w jego organizmie. Zrozumienie przeszłych przyczyn obecnego bólu jest również formą prewencji przed chorobą.
3. Po zidentyfikowaniu, blizna jest stymulowana co prawie natychmiast uruchamia procesy samoleczenia. Jest to forma bezpośredniego dialogu z pamięcią tkankową Pacjenta, dokonywanego również drogą palpacyjną. Mechanizm samoleczenia uruchamia się tak samo dobrze u dorosłych, dzieci jak i zwierząt.
Po terapii
Terapeuta odnajduje i „przypomina” ciału ważne urazy, związane ze zgłaszanymi dolegliwościami, które nie były usunięte we właściwym czasie przez organizm. Organizm zaczyna je usuwać. W związku z tym, w czasie 48 godzin po zabiegu Pacjent może czuć się zmęczony. W ciągu tych 2 dni mogą się ujawnić lub nasilić dolegliwości oraz emocje związane z blizną patogenną. W celu ułatwienia ich eliminacji, zalecane jest niepodejmowanie w tym czasie zbytecznych wysiłków oraz picie dużych ilości wody mineralnej.
Ilość koniecznych terapii
W przypadku kiedy pierwsza terapia nie przyniosła w pełni oczekiwanych efektów, Pacjent może wziąć pod uwagę poddanie się drugiej terapii. Optymalny czas - kilka tygodni po pierwszej lub w terminie krótszym, jeśli dolegliwości mają charakter ostry. Trzy wizyty związane ze zgłaszanym problemem - symptomem to maksymalna ilość zabiegów jakiej Pacjent może się poddać. Potem, w przypadku braku odczuwalnych efektów, Pacjent powinien skorzystać z innych rodzajów terapii. W takich przypadkach można przypuszczać, że dotychczasowa terapia nie dotarła do przyczyny problemu albo zmiany w organizmie doszły do stadium nieodwracalnego tą metodą.
Dwa lub trzy zabiegi w roku mogą być brane pod uwagę w celach prewencyjnych.
Niektóre choroby ewoluujące mogą wymagać regularnych terapii.
|